Георг Бихнер со своите драми („Смртта на Дантон“, „Војцек“ и „Леонс и Лена“) се смета за основоположник на модерната, фрагментарна драматургија. Во неговото творештво може симболички да се издвојат три театарски реквизити: ножот, конците и гилотината.

Во „Војцек“, ножот ја означува трагедијата на злосторот и казната. Во „Смртта на Дантон“, гилотината станува симбол на револуционерната правда и теророт на историјата. Во „Леонс и Лена“, конците на куклите ја претставуваат човековата условеност и марионетската природа на општеството, наспроти утописките копнежи за слобода.

Бихнер, роден 1813 година, живее кратко и бурно. Како млад студент се вклучува во револуционерни движења, го пишува „Хесенски гласник“ и е прогонуван поради своите политички ставови. Во егзил ги создава своите најзначајни дела и умира во 1837 година, на 23-годишна возраст.

„Војцек“ е базиран на реален судски случај и претставува рана форма на модерна драма со фрагментарна структура и нов јазичен израз. Ликовите зборуваат во прекинати, нелогични реченици, што ја одразува нивната социјална и психолошка распаднатост. Делото првпат е поставено дури во 1913 година.

Драмата ја прикажува човековата манипулација од страна на властите (Капетанот и Докторот), љубовната трагедија со Мари и конечниот чин на убиство како резултат на притисок, љубомора и социјална деградација. Војцек е марионета на општеството, симбол на отуѓениот човек.

Бихнеровото дело останува клучна инспирација за современиот театар, особено за режиите кои ја истражуваат фрагментацијата, телесноста и апсурдот. Трите симболи – нож, конци и гилотина – стануваат метафора за историјата на насилството, моќта и отпорот.