Режисерот Златко Паковиќ, познат по политички ангажиран театар, ја поставува Шекспировата драма „Јулиј Цезар“ како современа театарска опсервација на проблемот на власта. Во претставата тој интервенира со вметнување на други текстови и контексти, но основната линија останува трансформација на класичниот материјал во современ политички коментар, со референци кон локалната стварност во Битола и пошироките глобални политички односи.

Централното прашање е судирот меѓу републиканското уредување и автократската власт. Заговорот против Цезар произлегува од стравот од негово прогласување за император, што ја активира политичката акција на „првите меѓу еднаквите“.

Паковиќ воведува пролог и епилог. Прологот, поставен пред железната завеса, претставува дијалог за природата на власта, кој ја најавува темната политичка атмосфера. Со подигањето на завесата, сцената се отвора во форма на хор кој преку Брехтовски сонгови ја пренесува историјата во современ контекст. Музиката на Оливер Јосифовски и минималистичката, разголена сценографија на Филип Јовановски создаваат простор кој истовремено е Сенат, дом и јавен плоштад, нагласувајќи ја визуелната драматургија.

Костимографијата на Благој Мицевски комбинира историски и современи елементи, со нагласена телесност и разголување како сценски израз, што дополнително ја засилува експресивноста на претставата.

Клучниот драмски момент – убиството на Цезар од Брут – се интерпретира како паралела со современи политички настани, со јасни алузии на локални и глобални политички процеси. Претставата постојано ја проблематизира идејата дека историјата се повторува во различни облици на власт, корупција и идеолошка манипулација.

Режијата се карактеризира со силна субверзивност и експресивност, со сцени на насилство, телесност и симболичко „разголување“ на институциите, вклучувајќи и критичка реинтерпретација на религиозните и политичките симболи.

Актерската игра е силна и изедначена, со особено истакнати креации на Брут (Борче Ѓаковски), Цезар (Соња Михајлова) и Марко Антоние (Иван Јерчиќ), како и други значајни улоги кои придонесуваат за целосната сценска комплексност.

Во завршницата, претставата го нагласува предупредувањето дека злото треба да се препознае и спречи навреме, бидејќи неговата ескалација води кон неповратни последици. Со тоа, „Јулиј Цезар“ се поставува како политички и етички коментар за природата на власта и одговорноста на поединецот.