Современиот германски театар се одликува со нови тенденции во т.н. „театар на режисерот“ и со теориите за крајот на драмата. Режисерите сè почесто настапуваат во сопствените претстави или работат колективно, како групата Rimini Protokoll. Паралелно, се развива документаристички театар во кој учествуваат натуршчици, а претставите често произлегуваат од истражувачки процеси наместо од класични драмски текстови.

Германскиот театарски систем е исклучително развиен: постојат околу 140 јавно финансирани и околу 200 приватни театри, со илјадници претстави годишно. Финансирањето, главно од покраините и градовите, обезбедува уметничка слобода и стабилност. Истовремено, границите меѓу театарот, танцот и музиката сè повеќе се бришат, создавајќи нови изведбени форми.

Посебно внимание се посветува на современите драмски автори преку фестивали и платформи како Theatertreffen. Новата драматургија се карактеризира со бруталност, рушење табуа и обработка на маргинализирани ликови, под влијание на автори како Сара Кејн и Марк Рејвенхил. Темите ги опфаќаат глобалните кризи и општествените нееднаквости, што резултира со гротескни и ангажирани сценски форми.

Во режискиот театар се истакнуваат имиња како Кристоф Шлингензиф, кој ја претвора личната болест во сценски чин, и Томас Остермајер, претставник на новиот реализам. Кај Михаел Талхајмер се забележува радикална редукција на текстот и силна визуелна експресија. Сепак, се поставува и критика дека ваквиот интелектуализиран театар може да води кон дистанца и губење на функцијата.

Теориите за крајот на драмата се поврзуваат со Петер Сонди, Анджеј Вирт и Ханс-Тис Леман, додека во пракса тие се манифестираат кај автори како Петер Хандке, Хајнер Милер, Вернер Шваб и Елфриде Јелинек.

Овие тенденции се присутни и на македонската сцена, преку изведби на автори како Роланд Шимелфениг и Мариус фон Мајенбург. Така, современиот германски театар јасно го надминува националниот контекст и активно влијае врз поширокиот европски културен простор.