Најзастапен композитор на македонската оперска сцена е Џузепе Верди со дванаесет опери, по што следува Џакомо Пучини со пет дела. Гаетано Доницети е застапен со три, а Џоакино Росини со две опери. Останатите италијански композитори се присутни со по едно дело.

Италијанската опера доминира на репертоарот на Националната опера и балет во Скопје уште од нејзиното формирање. Нејзиното присуство започнува непосредно по Втората светска војна, со премиерата на „Кавалерија рустикана“ од Пјетро Маскањи во 1947 година.

Сепак, италијанската опера е присутна во Македонија и пред официјалното формирање на оперската куќа. Уште во 1924 година во Штип е изведена „Палјачи“ од Леонкавало, а во 30-тите години во Скопје се поставуваат „Мадам Батерфлај“, „Травијата“, „Кавалерија рустикана“ и „Трубадур“, претежно во аматерски или полупрофесионални услови.

Од 1947 година до денес се изведени околу 30 италијански опери, со доминација на романтичниот и веристичкиот репертоар. Меѓу најчесто поставуваните дела се „Травијата“, „Палјачи“, „Боеми“, „Риголето“, „Набуко“ и „Кавалерија рустикана“, кои имаат и најголем број обнови.

Репертоарната практика покажува дека најголем дел од оперите доживуваат повеќекратни обнови, што укажува на нивната постојана актуелност и популарност кај публиката.

Италијанската опера има централна улога и во фестивалот „Мајски оперски вечери“, каде често служи како отворачка продукција. Најчесто изведувани се „Травијата“, „Боеми“ и „Бал под маски“, што дополнително ја потврдува нејзината доминација.

Според податоците за гледаност, од десетте најгледани опери дури девет се италијански, со убедливо водство на „Травијата“. Слична доминација се забележува и по број на изведби, каде истите дела се најчесто поставувани во историјата на Македонската опера.

Италијанската опера претставува темелна и доминантна компонента на оперскиот живот во Република Македонија. Од првите аматерски изведби до современите репертоарски продукции, таа останува централна естетска и културна матрица на националната оперска сцена.