Германската опера се однесува на оперски дела од земјите каде германскиот јазик е официјален, со поширока класификација според јазик, автор и културен контекст.

Македонската оперска сцена, од своето формирање пред 70 години, развива значаен репертоар и покрај недостигот на традиција. Во него се вклучени и бројни германски опери, како дел од европскиот оперски канон.

Историски, германската опера започнува со Хајнрих Шиц и „Дафне“ (1627), а во XVIII век се развива зингшпилот како народна и поедноставена форма. Клучни фигури се Кристоф Вилибалд Глук и Волфганг Амадеус Моцарт, кој ги поставува темелите на германскиот музички израз. Во XIX век, Карл Марија фон Вебер ја создава националната опера, а Рихард Вагнер ја реформира оперската форма преку музичката драма. Подоцна следуваат Рихард Штраус и модерните правци со Хиндемит и Хенце.

На македонската сцена, германската опера е присутна од почетоците на Операта. Најчесто изведувано дело е „Орфеј и Евридика“, со повеќекратни обнови. Моцартовите „Грабнување од сарајот“ и „Волшебната флејта“ се меѓу првите поставки, заедно со оперети од Јохан Штраус и Франц Лехар. Во подоцнежните периоди се проширува репертоарот со „Фиделио“, „Циганскиот барон“ и современи дела како „Посета на старата дама“.

Од 1990-тите наваму, доминираат оперети, со ретки современи германски опери, како делото на Готфрид фон Ајнем. Забележлива е пауза во изведбата на дела од клучни германски автори како Вагнер и Вебер.

Германската опера е постојан, но нерамномерно застапен дел од македонскиот оперски репертоар. Најголема присутност има во раните фази, додека денес е помалку застапена. Најчесто изведувано дело останува „Орфеј и Евридика“, а идниот развој бара пошироко вклучување на централните фигури на германската оперска традиција.